(foto: VVD Overijssel)

 

 

OVERIJSSEL – Gert Brommer (VVD) stapt uit de provinciale staten van Overijssel. De koers van zijn partij in het stikstofdossier is hem een doorn in het oog. ‘De ingrijpende stikstofmaatregelen die de provincie presenteert, voor problemen die er niet zijn, hebben desastreuze gevolgen voor het platteland van Overijssel’, aldus Brommer in een schriftelijke verklaring. Dat meldt RTV Oost.

Sinds eind 2018 zat Brommer in de provinciale staten en was woordvoerder Landbouw & Natuur en Verkeer & Vervoer. In een brief laat Brommer weten dat hij stikstofmaatregelen van zijn partij te ingrijpend vindt, bijvoorbeeld voor boeren. ‘Met de natuur voor in de mond worden prachtige familiebedrijven het bestaansrecht ontnomen. Bedrijfsopvolgers zien geen perspectief meer’, zo schrijft hij. ‘En om maar te zwijgen over de honderd kilometer per uur op de snelweg. Het is een kansloze exercitie.’

Ook schrijft Brommer dat hij zich zorgen maakt over hoe het klimaatprobleem wordt aangepakt. ‘De regionale energiestrategie zal tot gevolg hebben dat er vele duizenden hectares zonnepanelen en honderden windmolens van het grootste kaliber in uw omgeving verschijnen. Deze zouden nodig zijn om aan de eerste klimaatdoelstellingen te voldoen.’

Brommer vindt dat hij binnen zijn eigen partij niet genoeg wordt gehoord. ‘In Parijs was er een akkoord, maar ons Overijsselse landschap gaat naar de verdoemenis. Daar is straks draagvlak voor, gelooft u het zelf? Maar helaas, er is geen ruimte voor tegengas. Ja knikken en slikken is het motto. Ik heb geproefd dat er binnen de Provinciale VVD-fractie niet de ruimte is voor mijn opvattingen. Mijn opvattingen ga ik niet verloochenen’, gaat hij verder.

In een persverklaring laat de provinciale VVD-fractie weten het besluit van Brommer ‘te betreuren, maar te respecteren’ en ‘we kennen Gert Brommer als collega die zich als statenlid met veel passie heeft ingezet voor de partij en de provincie. We zijn hem daar heel dankbaar voor.’

Brommer had ook kunnen besluiten om als eenmansfractie verder te gaan, maar dat doet hij niet. ‘Dan zijn er twee opties: nog 3 jaar actief blijven, als een roepende aan de rand van de woestijn van partij en coalitie. Of zorgen dat ik nu vertrek uit die woestijn en met droge ogen kan vertellen hoe ik aankijk tegen de zaak. Ik kies voor dat laatste. Mijn zetel neem ik niet mee. Er zijn al te veel politieke partijen. Dank aan iedereen die mij de afgelopen jaren heeft gesteund’, zo besluit hij zijn brief.