Alleen door het donker naar huis

Eindelijk, ik mocht uit naar de plaatselijke discotheek. Wel met de strikte afspraak dat één van de oudere jongens mij netjes naar huis bracht. Altijd die stomme stille. Want dat had mijn pa al geschoten; die zou zich wel gedragen.

Er werd een beetje gedronken en gekeet natuurlijk, maar geen extreme gekkigheid. Ik voelde me veilig genoeg, maar wilde maar wat graag die lange slungel van me afschudden en gewoon snel door het centrum naar huis fietsen. Dat deed ik soms, heel hard en met een paar drankjes op. Maar er had van alles kunnen gebeuren. Ik vond mijn pa nogal overdrijven destijds maar ik zag amper gevaar. “Ik zou wel van me afslaan”, zei ik stoer.

Maar ik moet bekennen, nu als moeder van twee dochters onder de twaalf jaar, dat ik er anders over denk. Een wandelingetje in het park is zelfs al niet meer veilig gebleken. Wij vrouwen voelen ons massaal bedreigd. Moet ik mijn dochters op zelfverdedigingscursus sturen of pepperspray bij ze in de tas stoppen? Gaan we echt die kant op? Ben je alleen, dan ben je dus kwetsbaar en er zijn engerds op straat die zo ‘disturbed’ zijn dat ze anderen lastig gaan vallen.

De lockdown heeft meer gevolgen in hoofden dan we weten. Maar een vorm van bedreiging heeft altijd bestaan. Het onvoorspelbare is eng en de zekerheid dat je kind veilig is, is niet vanzelfsprekend. Zeker in deze tijd willen we weer zekerheid. Voelen dat alles weer goedkomt en gerustgesteld worden. Door dit soort berichten worden we wiebelig. Want er blijven gekkies rondlopen.

Laten we maar een sterk front vormen, ook al moet dat op 1,5 meter. Want laten zien dat je niet bang bent, dat is beter. En mijn dochters gaan waarschijnlijk ook onder strenge controle voor het eerst uit. Gelukkig duurt dat nog wel even.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in