(foto’s: Johan Bokma Fotografie)

 

 

 

VECHTDAL / MONTBRUN LES BAINS (FRANKRIJK) – door Greetje Hallink en Han Wilmink – Plaats van handeling was het pittoreske plaatsje Sault aan de voet van de Mont Ventoux. ‘In de verte zagen we de top van de kale berg liggen die beklommen moest worden. Ontzagwekkend! Donderdagochtend even voor achten verzamelden alle hardlopers, wandelaars en supporters zich hier voor de start van groot verzet tegen kanker. Zo ook Jan Hagedoorn, Ina van Elburg en Greetje Hallink van team Vechtdal.’

‘Na een toespraak van de voorzitter, gevolgd door een indrukwekkende minuut stilte, begonnen de lopers aan hun loodzware tocht. Na Sault volgde eerst een afdaling, waarna de weg stijgend door de lavendelvelden slingerde. Aangekomen bij het bos wordt nam het stijgingspercentage verder toe. De eerste 20 kilometer verliepen zonder problemen. Ina, Greetje en Jan hielden de gang er behoorlijk in. Om 12.10 uur waren de dames al bij Chalet Reynard, het punt waar zij voor 13.30 uur moesten zijn. Jan had van te voren gezegd: “Als ik daar op tijd ben, dan haal ik ook de top, koste wat het kost”. Overigens was hij de enige die tijdens het wandelen bergopwaarts pijp rookte. Dankzij de rooksignalen was hij voor zijn supporters makkelijk te traceren. Ook Jan haalde ruim de limiet op het 20 kilometer punt.’

‘Hierna volgden de laatste 6 kilometers met stijgingen tot 12 procent. Niet alleen de hellingspercentages maakten het de lopers moeilijk, maar ook de wind en de zon, die daar in het open maanlandschap hoogtij vierden. De karakteristieke top van de Ventoux met zijn witte toren leek maar niet dichterbij te komen. Maar de drie dapperen, gefocust als ze waren, lieten zich door niets van de wijs brengen. Gemotiveerd door het hogere doel voor het KWF en het Vechtgenotenhuis bereikten ze de top, waar het gejuich en het respect van een grote schare familie en vrienden op hen wachtte.’

Vrijdagochtend was het de beurt aan de fietsers. Ruim vijfhonderd deelnemers van verschillend pluimage en hun supporters zorgden voor een levendige sfeer in het plaatsje Sault. Afgetrainde renners, anderen met een paar pondjes meer, geschoren en behaarde benen, kinderen en mannen en vrouwen van 13 tot 78 jaar. Het was een bont gezelschap dat de uitdaging aanging om de ongenaakbare reus van de Provence te bedwingen.’

‘In de verte schitterde de witte top. Als team gingen we samen nog even op de foto, voordat ieder voor zich z’n eigen gevecht bergop moest leveren. Ad Lagas, zijn zoon Rueben, Robin Potze, Kees Hofstee, Gery de Lange en Han Wilmink hielden even voor half tien een minuut stilte. Een moment van bezinning waarbij de gedachten waren gericht op het hogere doel waarom we daar waren: de bestrijding van de gevreesde ziekte kanker. Beneden bij de start was het zo’n 20 graden, het zonnetje prikte en er woei een zwoel windje die op de top, 1500 meter hoger en 26 kilometer verder, anders aanvoelde.’

‘Overal stonden groepjes mensen die elke fietser hartstochtelijk toejuichten. Na de driesprong bij het restaurant Chalet Reynard, een kilometer of 6 voor de top, toonde de berg zijn ware gezicht. De stijgingspercentages lopen daar op tot 12 procent en in deze open grijs-witte steenwoestijn is elke fysieke inspanning een beproeving. Er waaide een gemeen harde en koude wind, die ons op sommige stroken recht in het gezichtt blies. Het was ieder voor zich, zwoegend bergop en tegen de wind in. De top leek maar niet dichterbij te komen. En net als bij de lopers liepen de onderlinge tijdverschillen ook hier fors op.
De speaker kon onze namen lezen op het bordje voorop onze fietsen: “Daar komt Han, geweldig gedaan Han!” Op de streep kregen we een medaille omgehangen met het logo van de stichting. Rueben en Robin, de jonkies van ons team, bereikten een paar minuten na Han Wilmink de top, gevolgd door Kees die, de extra pondjes in aanmerking genomen, een topprestatie leverde. Gery was als een volleerd klimster omgehoog gedarteld, terwijl onze nestor Ad gebruik had gemaakt van zijn jarenlange ervaring op deze berg door tegen zijn limiet aan te fietsen. Ze werden als helden onthaald.’

‘Dat het ook anders kan lopen, zagen we onderweg toen een fietser een hartaanval kreeg en ruim tien minuten werd gereanimeerd. De man werd met een traumahelicopter naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis gebracht. De Mont Ventoux mag nooit worden onderschat. Wij zijn dankbaar en opgelucht dat het met ons goed is gegaan en dat we als team ruim 16.000 euro bijeen hebben gebracht om onderzoeken naar het ontstaan en bestrijden van kanker te ondersteunen.’

 

 

(foto’s: Johan Bokma Fotografie)